De huwelijksdag, een geboortefeest, de vijftigste verjaardag. Belangrijke gebeurtenissen in ons leven regelen we vaak tot in detail. Alleen over ons overlijden denken we amper na, dat laten we aan de nabestaanden over terwijl je je uitvaart ook heel goed zelf kan regisseren. Het regelen van je eigen uitvaart kan dit tot iets heel persoonlijks maken en kan voor de nabestaanden van groot belang zijn bij de verwerking van het afscheid je hebt het immers zelf zo gewild.

Een uitvaart zonder muziek en sprekers, en zonder bloemen kan zelfs indrukwekkend zijn daar waar anderen weer uitbundig kunnen doen. Het moet natuurlijk wel bij de overledene passen. Wandel over een begraafplaats, en je ziet de verandering in de loop der jaren. Rond de oude graven regeert vooral eenvoud. Nieuwe grafmonumenten vertellen vaak een klein persoonlijk verhaal.

Uitbundiger of extra ingetogen, persoonlijker, veelzijdiger. De uitvaart krijgt kleur. Het afscheid dat voorheen sober, grauw en grijs was mondt nu vaak uit in een emotioneel eerbetoon dat weerspiegeld wordt, in rouwkaarten, op de begraafplaats, door muziek, de bloemen en zeker door de grafkisten die steeds kleurrijker worden. Persoonlijke aandacht voor den afscheid dat past bij de overledene, een grafkist voor de voetballer in "" zijn "clubkleuren, een grafkist voor de artiest met zijn of haar band erop, een grafkist voor de atleet met zijn of haar sport erop, of een laatste groet van familie, vrienden of kennissen op de grafkist.

Je haalt het leven van de overledene dichterbij en brengt tegelijkertijd een eerbetoon. Hoe groter de betrokkenheid hoe groter de troost later. De grafkist is het laatste dat de nabestaanden zien van hun dierbare. Dat beeld blijft in het geheugen hangen; het is dan ook van groot belang dat dit beeld recht doet aan wie de overledene was, aan zijn eigen persoonlijkheid.